abo sa dila

May iniisip ka? Oo. Ano? Ayaw kong sabihin. Baka magkatotoo.

 
Dahil makulit ka
Kilala kita. Oo, ikaw 'yun: Nagkasalubong na tayo minsan, sa LRT, sa Gotohan, sa kanto ng Aurora at Katipunan. Nagkatinginan tayo. Hindi mo ako kinausap, pero alam ko, nakilala mo rin ako. Kaya ka narito, di ba? Para sabihing, Oo, oo, ikaw nga 'yun. Naaalala kita.
O, ha, Plurk, o, ha!
Radyo? Radyo?
Libreng humirit

Mag-exercise tayo tuwing umaga
Tambay ka muna
Lokal Kolor
Ano'ng hanap mo?
Basa lang nang basa
Tropa ko

    na, mula noong 24 Enero, 2006, ang nakitambay dito

Bintana, Madaling-araw
Wednesday, April 26, 2006
Susubukin mong hindi magsalita ukol sa kasalanan,
ukol sa kung paanong isinusubo ng lungsod
ang mga hibla ng iyong pananalig, kung paanong isang hatinggabi
ay susuko ka sa anyaya ng alimpungat at babangon
at maghahanap ng kayakap ngunit walang makikita, mamumulat ka
sa mabigat na katotohanan ng iyong pag-iisa, at pilit lalamukutin
ang mga dila ng kadilimang naglalaro sa iyong kurtina,
naiintindihan mo, narinig mo na ito, dati pa, kailan pa ba
kinailangan ng paliwanag? Hindi ngayon. Alam mong kailangan
mong manalig sa mga nakikita, heto ang baso ng tubig
na palagi mong ititinatabi sa pagtulog, ang gusgusin mong kumot,
heto ang mga bubog ng iyong paniniwala, nabasag ito kanina
nang makita mo ang isang batang hinahalukay ang estero,
nang bigla siyang lumingon at tumingin sa iyo at ngumiti,
nang mabilis mong inilayo ang sariling paningin,
at nagpatuloy sa paglalakad, bakit, nandiri ka ba? Aminin mo,
natatakot kang isang araw ay singilin sa iyo
ang mga pagkukulang mo sa mundo, natatakot kang magising
nang mag-isa, habambuhay, ngunit hindi mo ito kasalanan,
wala kang kasalanan, ngunit natatakot ka pa rin, at wala kang makapitan
sapagkat ayaw mong maniwala. Ngunit madaling-araw na,
at naniniwala kang maya-maya ay may dadampi sa iyong liwanag,
at paglabas mo ng bahay, sa kanto, naroroon pa rin ang pulubing
araw-araw na sinasalo rin ang liwanag na ito, at naniniwala siyang, muli,
daraan ka, at naniniwala siyang, maaari, sa wakas
ay tititigan mo siya at bibigyan ng ilang pirasong barya.
Naniniwala siya sa maaari. Gaya mo. Alam mo, hindi ba,
alam mong babarahan ng ikinuyom na pananalig ang iyong lalamunan?
At ano ang pananalig? Gusto mo lamang maibsan ang iyong pag-iisa,
at ngayon, madaling-araw na, dilat ka na, matatabig mo ang baso ng tubig
at mababasa ang kumot at pipilitin mong huwag nang makatulog.
Paano pang ikakaila ang sapilitang pagkamulat? Paanong iibsan
ang pagkislot sa dibdib, pagtibok ba ito o nakasanakayang pagkirot,
paanong iibsan? Alam mo, alam mo na, miski ang dilim ay tumatawid
patungo sa liwanag. Humihikab ang kalawakan, ang buong lungsod,
nangungusap ang bintana. “Huwag mo akong ipinid,” wika niya,
“Mayroon ka nang parating na bisita.”
posted by mdlc @ 1:06 AM  
2 Comments:
  • At 10:27 AM, Blogger kontra-diction said…

    pre, si imo ito. here's the persihable poetry hulabaloo: http://restyo.blogspot.com/2006/04/in-defense-of-jolographer.html#comments

    kasama ba ang tulang ito sa palanca entry mo? good luck sa atin :-)

     
  • At 9:27 AM, Blogger Niel said…

    khalil gibran reincarnate. hehehe. na sa 'kin pa rin ung "the prophet" na pinahiram (binigay mo sa 'kin.)

     
Post a Comment
<< Home
 
Nito-nito lang
Minsan
Da Bayaw Kolektib
Template by

Free Blogger Templates

BLOGGER

Salamat sa pagrereto